Συνήθιζαν από τα παλιά χρόνια και συνεχίζεται ακόμη και σήμερα να γίνονται δύο Μόστρες. Μια την Παρασκευή της Τυροφάγου το βράδυ και μια την Κυριακή της Τυρινής το πρωί. Στην πραγματικότητα πρόκειται για την ίδια εκδήλωση που γίνεται σε δύο στάδια. Γι' αυτό και στα θυμιανά λένε: « Την Παρασκευή την ανεβάζουμε και την Κυριακή την κατεβάζουμε». Την Παρασκευή λοιπόν το βράδυ κατά τις 8, οι νεαροί κυρίως του χωριού, χωρίς να υστερούν οι μεγάλοι ντύνονται Κουδουνάτοι (μεταμφιεσμένοι). Μεταμφιέζονται φορώντας παλιά ρούχα, άλλοι γυναικεία άλλοι ανδρικά, κρύβουν το πρόσωπο τους με προσωπίδες αυτοσχέδιες, τις μουτσουναριές, και κάνουν διάφορα κωμικά νούμερα, σκορπώντας κέφι στους θεατές. Κατά τις εννιά μαζεύονται όλοι οι Κουδουνάτοι στο πάνω μέρος του χωριού, όπου με την συνοδεία τοπικών οργάνων (τουμπιά, παγιαύλια, γκάιντες) και, χορεύοντας ειδικό χορό που ονομάζεται Ταλίμι κατέρχονται στο κέντρο του χωριού, το Καρούλι.

Το Ταλίμι είναι ένας ιδιότυπος χορός της περισσότερο μοιάζει με κινήσεις αντιμαχομένων πολεμιστών παρά με χορό. Οι χορευτές - Κουδουνάτοι - χωρίζονται σε όνο ομάδες που απέχουν περίπου 30 μέτρα. Η μια συμβολίζει τους θυμιανούσους και οι άλλοι τους πειρατές. Απόλαβε ομάδα φεύγει από ένας κρατώντας ψηλά κάποιο μακρύ ξύλο -σπαθί - και έρχεται να συναντήσει τον άλλο. Εδώ γίνονται συγκρούσεις και απομακρύνσεις των σπαθιών κι άλλες ανάλογες κινήσεις με τη μάχη. Μετά, το πρώτο ζεύγος επιστρέφει στη θέση τον για να βγει άλλο κ.ο.κ. Την Κυριακή που οι αμφιέσεις είναι πιο ωραίες το ρόλο των θυμιανούσων παίζουν Βρακάδες νέοι ενώ των Πειρατών μασκαρεμένοι πειρατές ή κουδουνάτοι. Έτσι λοιπόν χορεύοντας τον ιδιότυπο χορό φτάνουν στο κέντρο του χωριού, το «Καρούλι», όπου ξεμουρώνονται και χορεύουν άλλο ιδιότυπο τούτο χορό το «Δετό». Στη μέση τοποθετούν τα σπαθιά και τα παρόμοια σύνεργα και, πιασμένοι απ' τους ώμους σε κύκλο, χορεύουν το «Δετό», 'σε άλλο από τη Μόστρα σκοπό.

Τη Μόστρα από τα παλιά οργάνωναν τα Συνάφια των Στενακούσων και των Χτιστάδων. Οι πρώτοι με έδρα τον Άγιο Γιάννη Κεραμαριάς και άλλοι τον Άγιο Δημήτρη τον Πάνινο λειτουργούνταν την Τυρινή Κυριακή αντίστοιχα στους ναούς αυτούς, έπαιρναν τους «αδερφούς» και τα όργανα, που αναφέραμε, ( γιατί κάθε Συνάφι είχε και τα δικά του) τους τσολιάδες (τότε ντύνονταν και τσολιάδες), Βρακάδες και τους κουδουνάτους και έρχονταν στην νοτινή είσοδο του χωριού, όπου αντάμωναν και κινούσαν για το Κέντρο. Ακόμη πιο παλιά λένε ότι το ξεκίνημα γινόταν από το Μέγα Λιμιώνα, όπου έγινε και η μάχη και αργότερα όταν κτίστηκαν δυο εξωκλήσια ταισχυρότατα τότε Συνάφια μετατόπισαν το ξεκίνημα, που κρατάει μέχρι σήμερα. Από δεκαετίες τώρα η Μόστρα εμπλουτίστηκε με μοντέρνα στοιχεία